خواهم که به دریای ات دامــــن همــه تــــر سازم

وین شمس خمــــار تـــن در راه قـــــــمر بــــازم

چون شیر قدح خوردم شهد اش ز کفم برد ست

تــرســــم به حریفــــان ات روشـــن بشـــود رازم

بی خویشتنم اکنون خویشم همه در کیش ات

اینـــک عـــلم مســـتــی در عـــرش بر افــــرازم

از آن لــب شـــهد انــدود گر بوســـه بیـفشانی

از خاک عـــــــدم یـــــکـدم تــــــا اوج بـرآوازم

مستم چو دگر مســتان بی دیـنم و بی ایمان

از شرع چه می پرسی با کفر در انــــــــــبازم

صد آیه دو صد سوگـند آری ز کـــتاب و پنــــد

این مست  به گوش اینجا وز هوش به  شیرازم

کردم چو به غسل می در میـــکده چشـم ات

شمشیر بدستم من تا شـــرع بر انـــــــدازم

مستی چه خوش احوالی است ایزد به گمان من

بنشسته به تخت و می در کف کشد اش نازم

همشــهری خیام ام  دانــــی  بجــز ام مستــــی

از فکر و خیال می دیگــر به چــه دمـــسازم