استاد قافــــــیه بسرا بیتی که زلف نـــــگار

در پیچ و تاب شب اش کرد کار صد عیّـــــــار

از آن لب شکر فروش مست میگون ســــار

باریده بوسه ی رحمت به خاک این گلـــزار

بلبل به نغمه آمد و قمری قصیـــده ســـرای

از مستی دل من صد هزار  تن هشیــــــار

جبریل آمد و مشتی ز کیسه ی کرم  اش

پاشیده دانه ی وحی ام ز مخزن الاســــــــــرار

پندار بود مرا کرامت فقط به صحبت نیســـت

آری که نیست دوصد گفته چو نیم جو کـــردار

این خانه دل من خانـــقاه شرب  مــــی است

 پهــلو زنـــــــد ز خمرکنــون بـه خانـــه خمّــار

از دین عیسی و موسی و آیــــــــــت احـــمـــد

 لوح برکف و قرآن به سینه کمر حلقه ی زنّار                                                              
افسون عاشقی است این همه به چرخــش مــی

معجون  ساغر و ساقی به  نقطه ی پرگــــــــار

دیدی مرا چو مست و خراب فتاده به راه  مگــــوی

این لاقبا به چه علـــــــت کند چنین رفتــــــــار