عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سـرشت

که گناه دگران بر تو نخواهــــند نوشـــــت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خــــود را باش

هر کسی آن درود عاقــبت کار کـه کشت

همه کس طالب یارند چه هشـــیار و چه مــســت

همه جا خانه عشق است چه مسـجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکــــــــــده‌ها

مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشـت

ناامیدم مکــــــــــــــن از ســـابقه لطــف ازل

تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

نه من از پرده تقوا به درافتادم و بــــــــس

پدرم نیز بهشت ابد از دســــت بهشـــــــت

حافظا روز اجل گر به کف آری جامــــــــی

یک سر از کوی خرابات برندت به بهشـــت


حافظ

غزل شماره ۸۰



پسا نویشت :

اکنون

جز خاطره دوستان  از دست رفته و غصه ی دستانی بی سلاح چیزی ندارم.

آسمان به چه می نگری؟