ران های سپید

عرق کرده و سرخ

میان نازکی گل های پارچه ای

سینه ریز

خطیمیان نرمی و کشید ه گی

شیرینیِ  طبیعت

صورتیِ  شفاف

آغاز و پایانِ دنیاست

آرام!

برهنه گی

لطافت
 
 
و نیاز

 
کمی صداقت

می طلبد












 
پسا نویشت:

بانو
لبان ات
طعم شعر دارند،

 
باز

 
هم پیاله ی حافظ بودی