خواهر شین نون الف  ( عاقبت بخیر )                                 

                                                                                                


بنام آنکه جز خدا نامی و جز خداییش  سزاوار نیست.

بی نیاز پیشوند و پسوند .

آغاز  سخن با لحنی دور از  امروز ، که  ریاکار و  سالوس و تلخ زبان بسیارند.

آنچه آدم را به هلاکت  افکَنَد دانایی است.دانستنی که به گمانَش قابل اعتماد می نَمود.

اعتمادی که بر پایه  اش قَضاوت کرد و حکم داد. دنیا ، مبهوت و مسجون و مقتول این حکم هاست .

خدایا!

هر چه این آفریده ی سخن گو  بر زبان راند ،از دانشی بی پایه آمده ،که پنج پایه حواس سخت شکستنی  و پسِ هر شکستن فرو افتادنی  است.

خدایا !

این روضه ای که می خوانم  از سختی ِشناختن تو و جهلِ دانستنِ خود است  که  این  پیش هر عاقلِ عالِم به علم نافعِ  دنیا مُشتی خُزعبلات  و  پیش تو ، نمی دانم  و باز بهتر  میدانی که پیش دریای ات چه سبو ها که بر زمین نزده ام.

 

خدایا !

 این زَجّه مویه ها ی گاه گاهِ ناشکیبائی از سر زخم هایی است که سر باز کرده  و میان این همه بی تفاوتی های همیشگی  درد می زایند.

از علی که سلام ات بر او باد، هم او که مادر اش در خانه ی امن تو بار بر زمین گذاشت  شنیدم که :  یا چون مردان بزرگ شکیبا ، و یا چون چهار پایان بی تفاوت باش.

یا علی !

تاریخ گرد است و تکراری ، اما به خدایی که شناختی و رستگار شدی سوگند مردی و شکیبایی این روزها سخت تر شده،دنیا کوفه است و کوفیان ات باید آب بر دست مردمان ما بریزند. امروز چــه بســــیارند مردانــــی که  از شدت روزگار در  مسلخ محراب به  انتظار شمشیر ها سر به سجده نهاده اند .

خدایا !

می دانی که من قاضی عادلی نمی توانم باشم . موری که قطره ای ظلم دنیایش  ویران  کند را چه به آزمون صبر ! ،که موسی را به بنی اسرائیل ، ایوب را به قحط و مرگ           و عیسی را به صلیب  ، بهانه ای بود بنام پیامبری .

آی ! اینجا عاجزی از بلع و دفع نشسته ، ناتوان از نشنیدن و ندیدن .

این قبــای  رسالت  ارزانی کسی که این لباس  میان آینه بر تن اش نگرید.

اینجا با این احوال قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَر مِثْلُکُمْ  محلی ندارد ،چیز ی دیگر بفرست!

کسی دیگر!

خدایا !

چرا از این همه ی  تاریخ  ، فقط زشتی اش تکرار می شود.

حیف نیست ؟خدا به آن زیبا دوستی و دنیا به این زشت پرســــتی ! 

نفرین برظلمی که ترس و غضب آنرا شعله ور  می سازد !

جهلی که گوش و چشم پی زدودن  آن است  !

چراغی که  سر پوش اش نهاده اند !

برخاموشی!

 

 

 

 

 

 

                                                                                               

 

 

 


پسانویشت :

گرت زین بـــد آید گنـاه مـن است

چنین است و این دین و راه من است

برین زادم و هم بریـــن بگـــــذرم

چنان دان که خاک پـــی حیـدرم

فردوسی