ایــن روزهــــــا  دلــم            مجـــروح درد هـــــاست

آشوب کـــرده جــــان            غوغـاش بی صـــداسـت

مستان به چوبِ حَـــد             رِندان به حَصـر و چـــاه

منـــصور ســربلـنـــــد            بـــر دار گـــــاه گــــــاه

ســــر بـــــر نیـــــاورد            خورشید و مهــرِ مـــَـه

خاموش شــد فـلـــک             از این شـــــب ســیـاه

شاهــد ملـــول  و زرد             مطرب غمیـــــن نـــوا

سر داده نغمــــه ای              بــــــــا ســـــــازِ آه آه

خُم دل شکسـتـــه و              میخـــانه هـــاج و واج

                      ایــران مـــــن حـــراج         

                      ایمــان مـــن حــــراج

مسجد خموشِ مرگ               محـــراب  قــتــلـــگاه

مرشد به یوغ و زیــن               عــارف به کــار کــــاه

کافر به دَلـــــق دیــن              مومن به نقشِ کـفـــر

هر یَک به صــورتـــی              تزویـــرشــان مبـــــاح

زاهـد به عیش و نوش            در کنـــج خـــــانقـــــاه

راهب به دَرس مَـکــر             در خـــانـــه خـــــــــدا

هردم رسد به گـــوش           از  ایـــن مـــنـــاره هـا

                       ایــران مـــــن حـــراج

                       ایمــان مـــن حــــراج

 



             

 

 

 

 

 

 

 

 

پسا نویشت :

همچو شهیدان تنش به خاک نپوسد        هر که به تیغ غم تو یافت شـهادت

اوحدی مراغه ای