کیست که بتواند آتش بر کف دست نهد

 

و با یاد کوههای پربرف قفقاز خود را سرگرم کند

یا تیغ تیز گرسنگی را

با یاد سفره های رنگارنگ کند کند

یا برهنه در برف دی ماه فرو غلطد

و به آفتاب تموز بیاندیشد

نه هیچکس چنین خطری را به چنان خاطره ای تاب نیاورد

از اینکه خیال خوبی ها درمان بدی ها نیست

بلکه صد چندان بر زشتی آنها می افزاید

(شعر مرحوم فرهاد مهراد)


پسا نویشت :

در دنیا  چیزی بیشتر  از آرزوهای سرکوب شده آدم ها آزار دهنده نیست.